فیبر نوری یکی از محیط های انتقال داده با سرعت بالا است . فیبرنوری رشته ای از تارهای شیشه ای است که هر یک از تارهای آن دارای ضخامتی معادل تار موی انسان می باشد. با توجه به اینکه در شبکه های با کابل مسی محدودیت فاصله وجود دارد، برای فواصل طولانی می توان از بستر فیبر نوری برای انتقال انواع داده، صوت و تصویر استفاده کرد. فیبر های نوری معمولاً در دو گروه عمده ارائه می گردند: – فیبرهای تک حالته (Single Mode): بمنظور ارسال یک سیگنال در هر فیبر. – فیبرهای چندحالته (Multi Mode) : بمنظور ارسال چندین سیگنال در یک فیبر. برای فواصل کوتاه (زیر ۲۰۰۰ متر، مانند شبکه های کامپیوتری) معمولا از فیبر نوری چند حالته استفاده می شود و برای فاصله های بیشتر از فیبر نوری تک حالته استفاده می گردد. درحال حاضر با توجه به اینکه تجهیزات فعال ( Active ) برای هر دو نوع فیبر نوری تقریبا یکسان می باشد، معمولاً در طراحی ها از فیبر نوری سینگل مود استفاده می شود. برای انتقال تصویر بر روی فیبر در صورت آنولوگ بودن دوربین، بعد از ارتباط دوربین ها بوسیله کابل کواکسیال به دستگاه ضبط تصویر که دارای پورت شبکه ( Ethernet ) می باشد، از طریق پورت شبکه و بوسیله یک سویچ که دارای ماژول فیبر نوری است یا بوسیله یک مبدل (Media Converter)، تصاویر بر روی فیبر انتقال می یابند. البته می توان از مبدلهای سوکت BNC به فیبر نوری نیز استفاده نمود. در مورد دوربین های تحت شبکه می توان دوربین را بصورت مستقیم و بوسیله کابل شبکه به سویچ انتقال داد و از روی سویچ نیز تصویر را بر روی شبکه فرستاد.
